Brenger van het Goede Nieuws

…..Er was eens, lang geleden……, zo zou je het verhaal van Eddie kunnen beginnen. Over een bewoner die naar aanleiding van het sloop- en nieuwbouwplan bij het Slachthuisplein (uiteindelijk omgedoopt tot Jac.P. Thijsseplein), in de jaren ’90 het voortouw nam en zijn buren en mensen woonachtig rond het Slachthuisplein samenbracht in een bewonerskoepel bij die ingrijpende verandering. Hij ging in overleg met gemeente en wethouder en welzijnswerkers en zorgde voor een locatie voor bijeenkomsten en zo voor veel cohesie in de wijk. Hij heeft toen samen met zijn vrouw heel veel mensen geholpen om vergoedingen en andere woningen te krijgen. Zo werd hij steeds meer bekend, richtte een bewonersvereniging op en wist de Electrobuurt voor sloop te behoeden en heeft bij de Marconistraat veel mensen kunnen helpen. Later werd Ed gevraagd om deel te nemen in de bewonerscommissie van de Geuzenbuurt. Eddie is iemand die altijd mogelijkheden ziet, niet alleen maar wil praten, maar ook juist een ‘doener’ is die heel veel voor elkaar krijgt. Op papier is hij nog steeds voorzitter van de Geuzenbuurt. Voorheen postbode in Laren en Blaricum, later werd hij beveiliger in het ziekenhuis in Blaricum. Hij is altijd wel maatschappelijk bezig geweest vertelt Ed, zeker als postbode had hij heel veel sociale contacten, dat is Ed, de man die altijd weer mogelijkheden ziet. Hij had veel vrienden en bekenden die in de wijk woonden en startte destijds samen met zijn vrouw met het organiseren van kinderdisco’s en -bingo’s en nam bijvoorbeeld ook het initiatief om bakken met geraniums op te hangen in de wijk. Dit jaar was het de 27 e keer!! De aarde kwam van de gemeente, geraniums kocht hij bij de Amerpoort, die konden dan ook weer wat verdienen, vertelt Eddie. Grappig is het verhaal dat bij hem de geraniums bezorgd werden in maart, maar dat het nog maar heel kleine plantjes bleken te zijn. Zo kwam het dat hij een paar maanden wel 66 bakken in zijn achtertuin had staan met plantjes, die pas na een tijdje groot genoeg waren om in de wijk opgehangen te worden. De geraniums worden nu nog steeds elk jaar opgehangen in de wijk door een vast groepje vrijwilligers/bewoners. Zo werd Ed de “super-vrijwilliger” die hij nog steeds is, van met name wijkcentrum de Geus, oorspronkelijk was dit een oude school en destijds werden hier activiteiten georganiseerd door de SIS (later Versa Welzijn). Door bezuinigingen werd de Geus met met sluiting bedreigd, maar door een bewonersinitiatief en met steun van de bewonersgroepen is het in 2013 gelukt het wijkcentrum open te houden. U begrijpt inmiddels wel wie hierin een belangrijke aanjager was… Eerst zou het tijdelijk zijn, maar het ging zo goed en was zo’n succes dat er een stichting is opgericht. Ed scharrelde veel spullen bij elkaar, daar is hij goed in. Het wijkcentrum werd drukker en drukker en is helemaal opgeknapt en nu is het nog steeds een begrip in de wijk. De coronaperiode was wel een zware periode, door de afhankelijkheid van huurders, maar uiteindelijk is het gelukt om het goed voort te zetten. Ed speelt ook hier nog steeds een grote rol als vrijwilliger; is verantwoordelijk voor het beheer, financiën, overlegt met de gemeente en is tevens een bestuurslid. Het wijkcentrum is in gebruik voor allerlei cursussen/workshops en andere activiteiten, ruimtes worden verhuurd aan verschillende clubs en bewonersinitiatieven. Het wijkcentrum wordt volledig gerund door een vaste groep vrijwilligers en draait zonder subsidie grotendeels uit huurdersopbrengsten. Het is een goed voorbeeld van wat mogelijk is als je mensen bij elkaar brengt en hoe veel vrijwilligers als Eddie en vrijwilligerswerk kunnen betekenen in een wijk! Er is nog zo veel te doen, samen te brengen en samen te werken, Ed heeft nog vele ideeën, komt overal en wordt voor veel gevraagd om mee te denken over de organisatie van activiteiten.

Via de Meedoen balie bij het COA vond de eerste ontmoeting plaats tussen Nicole van de Vrijwilligerscentrale en Shukri. Shukri is Koerdisch komt uit Syrië en verblijft in Gooiland, de opvanglocatie van het COA in Hilversum. Hij is nu 5 maanden in Nederland en wacht op een verblijfstatus. Drie keer per week volgt hij een uur Nederlandse taalles en het valt gelijk op hoe goed hij in die korte tijd al Nederlands kan spreken. ‘Nederlands is nu mijn taal’ zegt hij. In Syrië had hij een welvarend en goed leven. Hij had 10 winkels, een mooi huis, een boerderij met landbouwgrond waar hij gewassen verbouwde. Daarnaast had hij een centrum waar hij werkte als hij fysiotherapeut, want dat is zijn beroep al 28 jaar. De situatie in Syrië is niet goed en onveilig. Laatst kreeg hij bericht dat zijn vrouw die nog in Syrië verblijft gewond is geraakt bij een Turks bombardement in zijn regio. Zij is geopereerd, gelukkig gaat het nu weer wat beter met haar. Zijn twee dochters verblijven ook nog in Syrië, de één is gehuwd en de ander is vrijgezel, zij zijn ingenieur. Shukri belt ze bijna dagelijks. Zijn zoon woont in Duitsland en heeft inmiddels de Duitse nationaliteit gekregen. Hij studeert daar computertechniek. Shukri is via een heftige vluchtroute via Turkije, Roemenië en Duitsland in Nederland terecht gekomen. Hij vertelt over lange en moeizame wandelingen door de bergen, over een muur van 3,5 meter heen klimmen en vervolgens naar beneden moeten springen. Een actie die gebroken voeten en ander verwondingen veroorzaakt bij zijn vluchtgroep. Hoe de kogels om zijn oren vliegen bij de grens van Turkije, die andere verwonden en waardoor sommige zelfs stierven. Shukri vertelt over Roemenië waar hij 5 dagen buiten op een balkon verblijft met alleen water. Eten kopen kan maar 3x zoveel meer dan normaal. Hoe zijn telefoon tijdens de reis kapotging en hij deze kwijtraakte in Duitsland en hoe hij daar door een vrachtwagen in de middle of nowhere werd achtergelaten. Er zou een auto komen die hem verder zou brengen naar Nederland maar die kwam niet. Na 24 uur en een verschrikkelijke, pikdonkere nacht in de regen, ellende en de wanhoop nabij, zag hij gelukkig iemand, die hem hielp, ophaalde en opving. En zo kwam hij in Nederland terecht. Shukri hoopt in Nederland een nieuw leven op te bouwen. Hij noemt de vriendelijkheid van de mensen, de mensen groeten je hier zegt hij. Het liefst wordt hij natuurlijk herenigd met zijn vrouw. Via de Vrijwilligerscentrale werkt hij nu sinds tien maanden als vrijwilliger, bij Amaris met handmassage bij ouderen en bij Entermedia als krantenbezorger. Shukri is dankbaar voor de opvang in Nederland en blij om iets terug te kunnen geven aan de maatschappij en mensen hier. Hij wil goed doen voor anderen, dat is zijn doel nu. Zijn ogen stralen als hij vertelt hoe hij de oudere mensen bij Amaris helpt. Voor hem is het geven van handmassage iets eenvoudigs want in Syrië behandelde hij als fysiotherapeut mensen met ernstige fysieke klachten, verlamming door beroertes, rug, nekklachten, klachten aan gewrichten etc. Shukri vertelt over een patiënt die hij in Syrië had, die halfzijdig verlamd was en alleen nog via een maagsonde gevoed kon worden. De patiënt was door vijf artsen eigenlijk al opgegeven toen Shukri de patiënt ging behandelen. Na 6 maanden en dagelijkse behandelingen begon de man beter te eten en zien en kon de man een paar stappen lopen. Ook bezorgt Shukri wekelijks kranten in een 4-tal wijken in Hilversum, dat doet hij elke donderdag. Het Hilversums Nieuws en de extra editie wordt door hem persoonlijk bezorgd in uw brievenbus. Dat doet hij met plezier en overtuiging, en hij mist geen enkele brievenbus! Dat is prettig voor hem, want hij leert hierdoor Hilversum kennen en zijn Nederlandse taal wordt beter. Bovendien verdient hij een klein beetje. Met dat geld kan hij iets kopen voor zichzelf zoals goede schoenen. Alleen Shukri heeft geen fiets, alles doet hij lopend en al bijna een jaar lang. Het COA heeft geen fiets voor hem, zo ook Entermedia en wij niet, maar misschien u wel? Is er iemand in Hilversum die een fiets voor Shukri heeft? Shukri is blij in Hilversum, hij wil niet meer terug naar Syrië, naar zijn ‘oude’ leven. Hopelijk wordt het mogelijk voor hem om hier een bestaan op te bouwen samen met zijn vrouw en moeder (zijn kinderen zijn groot en getrouwd, hebben hun eigen leven) en dan ook zijn oude beroep als fysiotherapeut uit te oefenen. Dat is zijn grootste wens!

Zoals vele poppodia in Nederland, werkt ook De Vorstin veel met vrijwilligers samen. Remco Arnold en Leonie van Someren zijn twee van de 134 vrijwilligers die actief zijn bij dit Hilversumse poppodium. Wat doen ze daar precies? Tijdens de eerste lockdown verhuisde Van Someren naar Hilversum. Ze kende hier nog niet veel mensen en dacht: ‘Hoe ga ik Hilversummers leren kennen?’ “Eerst ging ik googelen op leuke dingen in Hilversum, toen kwam ik De Vorstin al tegen. Daarna googelde ik op vrijwilligerswerk en kwam De Vorstin weer voorbij. Dat vond ik al bijzonder. En één en één is twee. Ik was vrolijk verbaasd dat je hier als vrijwilliger aan de slag kunt en hoeveel verschillende dingen je er kunt doen.” Van Someren stuurde meteen een mailtje en sindsdien heeft ze al heel wat Hilversummers ontmoet in het poppodium. Ze viel ook meteen met haar neus in de boter want het vrijwilligersuitje kwam er al snel aan. “We gingen varen op de stoomboot van Sinterklaas in Amsterdam. Tussendoor kregen we een soort pubquiz met allemaal vragen over De Vorstin. Daar heb ik veel van geleerd. Je werd in kleine groepjes gedeeld, dus ik leerde gelijk wat meer mensen kennen. Als afsluiter hebben we gezellig met elkaar gegeten in. In De Vorstin.” Het klikte Toen Arnold op zoek was naar vrijwilligerswerk in de schoonmaak, kwam hij terecht bij de vrijwilligerscentrale van Versa. Daar bleek dat ze bij De Vorstin nog wel wat handjes konden gebruiken. Hij had een fijn gesprek en het klikte. “Hier werken allemaal leuke mensen en ik vind schoonmaken leuk. Thuis in mijn appartement bij Philadelphia, maak ik ook alles zelf schoon. Ze vonden het knap, dat ik het allemaal zelf heb geregeld via Versa”, vertelt Arnold blij en trots. Want hoewel hij een beperking heeft en een beroep kan doen op zijn jobcoach, die hem kan ondersteunen bij het zoeken naar werk, heeft hij dit toch mooi helemaal zelf weten te regelen. Binnenkort gaat Arnold voor de eerste keer naar een concert in De Vorstin. “Ik heb al twee kaartjes voor de 3JS. Ik heb ze wel eens op tv gezien, maar nog nooit in het echt. In november ga ik naar hun optreden en dan neem ik mijn begeleider van Philadelphia mee.” Intiem sfeertje Van Someren heeft al wel wat vaker een concert meegemaakt. Niet als bezoeker, maar tijdens haar bardiensten, die ze twee tot drie keer per maand draait. “Ik vind het wel fijn dat je nergens aan vastzit. Je kunt jezelf inplannen wanneer jij dat wilt.” En dat kan al maanden vooruit. “Dus als je weet dat er een bepaald concert is, kun je je daar op inschrijven. Maar je kunt ook een crewticket kopen om er heen te gaan.” Van Someren heeft zichzelf met name veel voor AvroTros Muziekcafé ingepland. Op de zaterdagmiddag. “Dat vind ik echt fantastisch. Ik houd van dat intieme sfeertje van zo’n kleine zaal. En de variëteit aan artiesten vind ik heel tof. Van de opkomende singer-songwriter die je moet leren kennen en die vaak nog heel puur is, waar je de oprechtheid echt in de muziek hoort. Tot de doorgewinterde Nederlandse of internationale artiesten, zoals laatst: Mat Simons. Wanneer zie je die nou in een klein zaaltje? Zo intiem. Fantastisch. Of toen Nielson er was, toen heb ik echt achter de bar staan dansen”, aldus een enthousiaste Van Someren. (De tekst gaat verder onder de foto.) Leonie van Someren achter de tap in het café bij De Vorstin. - © Foto Miché / Bastiaan Miché Hoewel Van Someren vooral op de zaterdagmiddag in het poppodium is te vinden, is Arnold er het liefst in de vroege ochtend. Iedere maandagochtend is hij drie uur lang bij De Vorstin en helpt hij de beheerder met allerlei facilitaire klussen. En als het nodig is, ook op de vrijdagochtend. “Ik ben een ochtendmens, ik ben altijd vroeg wakker. En ik ben altijd op tijd, ik woon ook in Hilversum”, vertelt Arnold. “En ik houd van netjes en schoonmaken. Ik leeg de prullenbak buiten, ik kijk of er genoeg wc-rollen zijn. Tijdens de zomerstop heb ik de hele lift gepoetst, van binnen en van buiten. Van de begane grond tot en met de vierde verdieping. De Vorstin is een groot pand. Eerst heb ik alles met water schoongemaakt en daarna met speciaal spul het helemaal opgepoetst”, zegt Arnold trots. ‘Daarnaast ben ik hier echt met open armen ontvangen, het voelt als een soort familietje’ Van Someren vertelt nog dat het heel gaaf is om naast haar betaalde werk iets heel anders te doen. “Ik ben freelance fotograaf en heb mijn eigen portretstudio. Het is zo leuk om er even iets heel anders naast te doen. En ik houd ontzettend van livemuziek. Daarnaast ben ik hier echt met open armen ontvangen, het voelt als een soort familietje. Iedereen is super lief en open. En er wordt goed voor je gezorgd; er is altijd eten en drinken, gratis kaartjes, muntjes. 134 vrijwilligers zijn actief bij poppodium De Vorstin en geleidelijk aan komen er meer bij. Heidi Wapstra is vrijwilligerscoördinator en vertelt hoeveel ze met vrijwilligers doen: “Achter de bar, oefenruimte beheer, decorpaleis (waar decorstukken worden gemaakt), fotografen, garderobe, backstagemanagers... Allemaal vrijwilligers. Sommigen doen het voor de sociale contacten, anderen voor de werkervaring. Maar allemaal komen ze hier omdat ze het leuk vinden.” In principe zoekt De Vorstin altijd vrijwilligers. En velen weten de weg zelf te vinden: mensen bieden zichzelf aan, horen het via via, het zijn vrienden van huidige vrijwilligers, het kunnen bezoekers zijn... Maar De Vorstin gaat ook zelf actief op zoek. Dit doen ze via de eigen website of via de vrijwilligerscentrale van Versa. Iets voor u? Heeft u interesse in vrijwilligerswerk bij Poppodium De Vorstin? Meer weten of aanmelden kan via www.versavrijwilligerscentrale.nl . Ook voor andere leuke en nuttige vrijwilligersvacatures.